USG stawu kolanowego to badanie ultrasonograficzne oceniające tkanki miękkie kolana – ścięgna, więzadła, łąkotki (w ograniczonym zakresie), torebkę stawową, kaletki maziowe oraz obecność płynu w stawie. Kolano jest jednym z najbardziej obciążonych i najczęściej urazowych stawów w organizmie – łączy kość udową z piszczelą i rzepką, a jego stabilność zależy od więzadeł krzyżowych, pobocznych i łąkotek.
Głowica liniowa o wysokiej częstotliwości daje doskonały obraz struktur leżących powierzchownie: ścięgna czworogłowego uda, więzadła rzepki, więzadeł pobocznych, ścięgien gęsiej stopki oraz torebki stawowej z zachyłkami. USG pozwala również wykryć torbiel Bakera (torbiel podkolanowa) – jedno z najczęstszych znalezisk na USG kolana.
Badanie jest szybkie, nieinwazyjne i umożliwia ocenę dynamiczną – lekarz obserwuje struktury kolana podczas zginania i prostowania, co pozwala ocenić stabilność i ruchomość poszczególnych elementów.
Problemy z kolanem należą do najczęstszych powodów wizyt ortopedycznych. Lekarz kieruje na USG kolana w następujących sytuacjach:
Badanie nie wymaga przygotowania. Należy odsłonić kolano – warto założyć szorty lub luźne spodnie, które łatwo podwinąć powyżej kolana.
Pacjent leży na plecach na leżance z kolanem lekko zgiętym (podłożona pod kolano rolka lub poduszka). Lekarz przykłada głowicę do przedniej, bocznych i tylnej powierzchni kolana, systematycznie oceniając wszystkie struktury. W ocenie tylnej kolano jest wyprostowane, a pacjent może zostać poproszony o obrócenie się na brzuch.
Badanie dynamiczne obejmuje zginanie i prostowanie kolana – lekarz obserwuje ruch ścięgien, wysięku i ewentualne trzaskanie struktur. Przy podejrzeniu niestabilności więzadeł pobocznych może wykonać testy prowokacyjne (koślawienie, szpotawienie).
Badanie trwa ok. 10-15 minut.
USG kolana doskonale obrazuje struktury powierzchowne, ale ma ograniczone możliwości w ocenie więzadeł krzyżowych (przedniego i tylnego), które leżą głęboko wewnątrz stawu. Do ich diagnostyki niezbędny jest rezonans magnetyczny (MRI). Podobnie ocena łąkotek na USG jest ograniczona do ich obwodowych odcinków – MRI jest badaniem referencyjnym w diagnostyce uszkodzeń łąkotek.
Zmiany chrzęstne (uszkodzenia chrząstki stawowej) i wolne ciała wewnątrzstawowe mogą być trudne do oceny w badaniu ultrasonograficznym.
Nie w każdej sytuacji. USG jest doskonałe w diagnostyce wysięku, torbieli Bakera, patologii ścięgien, więzadeł pobocznych i kaletek. Natomiast w diagnostyce uszkodzeń łąkotek, więzadeł krzyżowych i chrząstki stawowej MRI pozostaje badaniem z wyboru. Często lekarz zaczyna od USG, a MRI zleca dopiero, gdy potrzebna jest szczegółowa ocena struktur wewnątrzstawowych.
Torbiel Bakera to uwypuklenie torebki stawowej w dole podkolanowym, wypełnione płynem stawowym. Sama w sobie nie jest groźna – jest objawem, nie chorobą. Powstaje najczęściej w wyniku przewlekłego wysięku w kolanie (zwyrodnienie, uszkodzenie łąkotki). Może pęknąć, powodując ból i obrzęk łydki. Leczenie polega na usunięciu przyczyny wysięku.
To zależy od rodzaju urazu. Jeśli podejrzewane jest uszkodzenie więzadła pobocznego, wysięk lub zapalenie kaletki – USG jest wystarczające. Przy podejrzeniu uszkodzenia więzadła krzyżowego lub łąkotki (ból, blokowanie, niestabilność) lekarz zaleci MRI jako uzupełnienie.