USG ginekologiczne przezpochwowe (transwaginalne) to badanie ultrasonograficzne, podczas którego lekarz wprowadza do pochwy cienką głowicę (ok. 2 cm średnicy) pokrytą jednorazową osłonką i żelem. Głowica znajduje się wówczas w bezpośredniej bliskości macicy i jajników, co zapewnia obraz o znacznie wyższej rozdzielczości niż badanie przez powłoki brzuszne.
To złoty standard w diagnostyce ultrasonograficznej narządów rodnych u kobiet aktywnych seksualnie. Bliskość głowicy do badanych struktur eliminuje przeszkody w postaci tkanki tłuszczowej, mięśni brzucha i gazów jelitowych, dzięki czemu lekarz widzi nawet drobne zmiany – polipy endometrium o wielkości kilku milimetrów, małe torbiele jajnikowe, pęcherzyki antralne czy niewielkie mięśniaki.
Mimo że nazwa "przezpochwowe" może brzmieć niepokojąco, badanie jest delikatne, krótkie i dla większości kobiet mniej dyskomfortowe niż standardowe badanie ginekologiczne na fotelu.
USG transwaginalne jest podstawowym narzędziem diagnostycznym w ginekologii. Lekarz zleca je w wielu sytuacjach klinicznych:
Badanie nie wymaga szczególnego przygotowania. W przeciwieństwie do USG przezbrzusznego, pęcherz moczowy powinien być pusty – pełny pęcherz odsuwa macicę i pogarsza obraz przy badaniu przezpochwowym.
Pacjentka leży na plecach na leżance z ugiętymi nogami (lub na fotelu ginekologicznym). Lekarz zakłada na głowicę jednorazową osłonkę, nakłada żel i delikatnie wprowadza głowicę do pochwy. Badanie jest bezbolesne, choć może powodować lekkie uczucie dyskomfortu lub rozpierania.
Lekarz ocenia macicę w przekrojach podłużnym i poprzecznym, mierzy jej wymiary i grubość endometrium, a następnie kieruje głowicę w stronę każdego jajnika. Ocenia również przestrzeń za macicą (zatoka Douglasa) pod kątem wolnego płynu.
Badanie trwa ok. 10-15 minut.
Badanie nie powinno być wykonywane u dziewcząt i kobiet, które nie rozpoczęły współżycia płciowego – w ich przypadku odpowiednikiem jest USG przezbrzuszne lub transrektalne.
Głowica transwaginalna ma wysoka rozdzielczość, ale ograniczony zasięg. Duże mięśniaki (powyżej 10-12 cm) lub guzy jajnika mogą wykraczać poza pole widzenia i wymagać uzupełnienia o badanie przezbrzuszne. Podobnie macica w pozycji tyłozgiętej (retrofleksyjnej) może być trudniejsza do pełnej oceny.
W przypadku podejrzenia głębokiej endometriozy lub guzów o niejednoznacznym charakterze lekarz może zlecić rezonans magnetyczny (MRI) miednicy mniejszej jako badanie uzupełniające.
Dla większości kobiet badanie jest bezbolesne lub powoduje jedynie lekki dyskomfort. Głowica jest cienka (ok. 2 cm średnicy) i wprowadzana delikatnie. Ból może wystąpić przy stanach zapalnych, endometriozie głębokiej lub silnym napięciu mięśni. Warto poinformować lekarza o dyskomforcie – może dostosować technikę.
To zależy od celu badania. Do ogólnej oceny macicy i jajników optymalny jest 5-10 dzień cyklu (po miesiączce), kiedy endometrium jest cienkie i łatwiejsze do interpretacji. Monitorowanie owulacji wykonuje się w połowie cyklu (11-14 dzień). Ocena endometrium w fazie wydzielniczej – po 20. dniu cyklu. Przy pilnych wskazaniach badanie można wykonać w każdym dniu cyklu.
Tak, a we wczesnej ciąży jest to nawet badanie z wyboru. Głowica transwaginalna daje najlepszy obraz zarodka w pierwszych tygodniach ciąży i pozwala najwcześniej potwierdzić akcję serca płodu. Badanie jest bezpieczne dla ciąży i nie zwiększa ryzyka poronienia.